27 8 / 2014

Yesterday, August 27 was Global Forgiveness day.


I was struck by this.Hindi ako madaling magalit, but when I do that’s the end of the story. I hardly forgive and forget. It’s never easy.I’m good in history, in flashbacks and throwbacks.

I have my limits. And once somebody crossed my boundaries, it’s over. 

Sometimes, I really wish I have ‘special’ selective amnesia, so I can choose what to erase completely. Because, It’s hard and a lot of people won’t understand.

Time heals all wounds, but time won’t remove the scars, lalo na ko.. keloid former pa naman ako. But as I grow older, I realized that scars should be somewhat like badges, and medals, and insignia of what you’ve learned from the past. Something that will symbolizes that you’ve done it already, so as to not do it again or be careful next time.

This Global Forgiveness day taught me things that I already know but not really practicing. Forgive even if the person is not sorry, forgive even if they are still doing it. Sino ba ko to say this? I often choose to revenge, nakakapagod, salitaan, batuhan, hindi natatapos, masakit sa dibdib, nakaka-tigyawat. Choose to forgive, apology isn’t necessary. Forgive because you want to forgive yourself, forgive your heart and free yourself from angst. I’m not good in this„ but I hope I’ll learn unti-unti.

And lemme take this opportunity to say sorry for all the things I’ve done and a lot of things I wish I did. Tapos na nakaraan, what I have is today, today to make things right. I’m sorry for being myself and for a lot of imperfections. I’m sorry. I’m sorry. I’m sorry.

And lastly, I would like to quote this words to live by

"When you forgive me for harming you, you decide not to retaliate, to seek no revenge. You don’t have to like me. You simply unburden yourself of the weight of resentment and cut the cycle of retribution that would otherwise keep us ensnarled in an ugly samsaric wresting match. This is a gift you can give us both, totally on your own, without my having to know or understand what you’ve done."


Peace out. 


23 8 / 2014

After months of hibernation, I am now deciding to break my silence.

It’s been a while, a lot has changed already, and more and more are changing for good.

I have always been very vocal, maganda man o masama, kung alam ko na ‘yun ang sa tingin ko ay tama, sinasabi ko.. ano man ang maging epekto nito sa buhay ko. But since, change is inevitable. I am now choosing to speak up on purpose.

Gusto ko na sanang iwan ang blogsite na ito for so many reasons. But as I go on sa archives, I realized na hindi paraan na iwanan ko ito para kalimutan ang nakaraan. I realized, that I need this site to look back to everything I’ve been through to be where I am today. image

This is me, about 4 years ago. Matapang. Masalita. I’ve always believed that being not different to other people but having different way of expressing myself will be the key of a happy life. To fit in, to belong, to go with the flow and to outrageously speak up for my group is the best thing to do.

But as I go on with life, in an unexpected situation, I’ve been slapped more than twice, sa mga bagay na I’ve always believed in. And now, I am so ready to stand up.



While searching sa tamang mga salita that would best describe my current state, I accidentally saw this.

All the while, I’ve always defined myself as undifferentiated. Sa pagkaaakalang ang ibig sabihin ay, hindi na-iba. But, I know for a fact that I’ve been to this, immature and with no special function. Alam ko na lahat ng tao nagdadaan sa ganitong stage. Wala namang nilalang na in an instant, ikaw na ang may alam ng lahat. 

I know, I’ve been there and I know and accept na still I’m in the process of learning a lot to be ready enough. Marami pa akong kakainin na kanin. (I don’t like bigas, paki-saing please)

And as of today, and the rest of the years to come, I declare that I’ll strive more to be what I know I should be, to be happy.


I’ll be changing this blogsite for good. And I’ll be blogging more about the sweet life I am now experiencing. Maybe, once in a while, my angst, but more importantly my journey towards learning everything I need to learn.

I am proud of what I am today. No pretensions, no begging for sympathy. I want nothing but the truth, the true, the real.

And just in case, I get along with the unnecessary, I hope I’ll learn a lot from you.

————————————-CARPE DIEM————————————-

Expect more blogs soon. 

28 1 / 2014

"We are entering into the area of speculation. Will you take the side of Vhong or the girl? Gumamit ba ng pwersa si Vhong? If there is no force or intimidation upon the attempted rape victim, how can you call it rape?"

Atty. Mon Esguerra

27 1 / 2014


I wanted to keep mum with regards to isssues about vhong navarro since opinion was really unnecessary and may appear bias. And with the growing station wars, we don’t really know if everything was just a media ‘hype’.

Pero sa ikatatahimik ng aking kalooban, dahil hindi talaga ako makamoveon. I would like to share my insight, i hope this is the last.

Ano nga kaya ang ginagawa ng 22-year old super pretty and rich model sa duct tape sa condo unit nya?


16 1 / 2014

Today, I celebrate my 1st monthsary…ALONE.. Like most of my duties. But more than that, I celebrate learnings after my few weeks of stay.

I will not say that I am on the bed of roses, for life doesn’t assure anyone a good road. Every journey contains rough roads, bumps but some are smooth. Every single day is a battle, to learn, to unlearn and to learn once again.

But moreover, I am proud to celebrate that for the first time, I become selfless. This decision I’ve made, is primarily for my family. Prioritizing priorities and letting go of what has been norm was hard. But as I grow older, I learned that to live your life for the ones you love is the greatest.

Finally, I celebrate my courage to step out of my comfort zone. For the past 5 years, I’ve build my castle that shield me and protected me. To walk away from my so-called home and start from scratch is the hardest part. I wake up everyday and slowly find myself in this perfectly different place. But you know, I will never give up.

Without regret, I celebrate this day with a smile for I know I can do this. I miss everybody everyday. My heart still longs for the chikahan, the toxic days, the meetings. But, of course I have to stay strong. I will face the next days with positivity, that everything will be perfectly perfect.

31 12 / 2013

2013 - Isa sa pinaka-punong-punong taon sa aking buhay. Maraming pangyayair, maraming pagbabago, maraming umalis, marami ding dumating.. at hindi ko akalain na kakayanin ko ding umalis.

Inumpisahan ko ang 2013 sa paglipat sa new improved HJH laboratory, sa bagong tahanan, sa pinagandang bahay. Masayang tignan lahat ng improvement, mula noong inabutan ko 5 years ago. Anlaki na ng pagkakaiba.

Sa taon din na ito, muli kong napatunayan na kaya pa ng powers ko ang ultimate leadership sa kabila ng routine na buhay sa laboratory. Na-ipanalo ko for the i-don’t-know kung ilang beses na ba.. ang grupo ko… champion sa streetdancing competition.  Maraming salamat group1 - kadayawan team. Kayo ang dahilan ng ating tagumpay.

May mga pangarap na pinilit na inabot. Na sa abot ng makakaya ay pinag-aralan at pinagsumikapang mapag-aralan.

May mga pagkakataong sinubok ang katatagan ng pagkakaibigan. Pero sa kabila ng mga pagsubok, kayo-kayo pa rin ang nagdadamayan. 

May mga umalis.

Para sa pag-abot ng mga pangarap.

Pero marami ding dumating.

Merong din nagbalik sa hindi ko ineexpect na panahon.

Meron ding pagkakaibigan na mas higit pang lumalim. 

May mga kaibigang muling nakasama kahit sandaling oras lang.

May mga kaibigan na kahit hindi mo madalas makasama eh nakakapagbigay ng panandaliang ngiti at pahinga ang isip.

May mga kaibigan na kahit kelan hinding-hindi mo kayang mawala kahit milya-milya pa ang layo. Kahit paminsan-minsan lang ang pag-uusap, kahit nagkaroon pa ng mga pagsubok. May mga tagumpay na ikinasaya ng pamilya.

May mga bagong paglalakbay ng sinimulan si Jimbo…

Sa dami ng mga napuntahang bagong lugar, sa dami ng mga masasayang alaala binuo ang aming pamilya, talagang dumadating din sa puntong kelangang maghiwa-hiwalay.

pero pasasaan ba’t darating din ang pinakahihintay na muling pagsundo..

At sa kabila ng maraming sakuna at mga pagsubok ang dinanas ng ating bansa sa bagyo, lindol, at kung ano-ano pang kabadtripan sa mundo… merong mga biyaya na biglaang ibinibigay ni Lord sa di mo inaasahang panahon…

At sa di ko inaasahan pagkakataon, hindi ko naisip na mahihirapan pala akong magpaalam sa bahay ko sa higit limang taon, sa pamilya kong nakasama ko sa hirap at ginhawa, sa mga kaibigan ko, sa mga naging buwisit sa buhay ko, sa mga nagpa-iyak sa akin, nagpabadtrip, nagpa-bad mood, nagpasakit sa puso, nagpabigat ng dibdib, hindi nagpatulog, nagtawag sa akin sa on-call, nagpa-overtime sa akin ng walang bayad,.. sa mga hindi naka-appreciate, at sa mga naka-appreciate.

Ngayon.. sinasalubong ko ang bagong taon, sa bago kong bahay, sa bago kong paglalakbay kasama ng mga bagong taon. Hindi madali, pero alam kong wala akong hindi kakayanin. MAhirap man mahiwalay„ at mahirap din pala na ikaw ang nang-iiwan, ikaw ang aalis. Pero hinding hindi ko naman kayo aalisin sa puso ko.

At para sa mga bago kong mga kasamahan, sana maging mas masaya pa ang mga susunod kong taon kasama kayo. 

Maraming maraming salamat 2013 sa lahat ng biyaya at pagpapatatag ng aking dibdib…. 2014 —— I am so READY!! 

03 12 / 2013

Hindi ko piniling maging mamamahayag sa kabila ng pagka-alam ko sa sarili ko na Kaya ko! Hindi ko pinilli, sapagkat inisip ko na maaaring maging malabis ako sa pagpapahayag ko ng aking sarili… pero kahit pala hindi ko piniling maging mamamahayag.. darating parin sa pagkakataon na kakailanganin ko ito..

Hindi nyo to kelangan, pero ako.. kelangan ko ito..

Ang lahat ng bagay sa mundo ay may limitasyon, kung ang credit card nga may credit limit.. at kahit pa rainbow.. di ba nga sabi.. at the end of the rainbow is the pot of gold. Oo, may hangganan lahat. Meron.

Lahat, sa pagkaka-alam ko ay binigyan ng puso para magmahal at makaramdam, isip para makapag-isip at umintindi at higit sa lahat hypothalamus para i-control ang mga emosyon. Hindi ko lang masigurado sa hypothalamus nyo kung dispalinghado o sadyang ganyan.. dahil kung ako ang tatanungin… ang sarap nyong pektusan sa hypothalamus.

Sa maraming pagkakataon, higit pa sa dapat LANG namin gawin ay ginagawa namin upang maibigay ang hilig ng bawat isa. Pilit ko/ namin pinipiga lahat ng talinong meron kami, maibigay lang namin lahat ng impormasyong kinakailangan ng bawat isa…

Sa totoo, ang hirap maging responsable, ang hirap maging concern, dahil kadalasan sa kabila ng lahat ng effort mong maihatid ang lahat ng bagay at maialay pati ang puso’t kaluluwa mo, kulang pa rin. Kulang lagi, hinding hindi sasapat kailanman.

Minsan gusto ko nalang umupo at umiyak. Pero naisip ko, ginusto ko to, at hinding hindi ako dapat magpapatalo. Pero nakakasiguro naman ako, na kahit sinu pa siguro ang pinakamatibay na tao sa mundo, darating din sa punto na gustong gusto mo nalang sumabog, mawala ng parang bula, na hindi na makita, na makawala kahit panandalian lang.

Sa mundo ng aking malikot na isip at malikhaing kamay, ako lagi ang bida.. Sa aking mga daliri nakasalalay ang lahat ng bagay na nanaisin ng aking puso na napapagod na rin umasa na darating ang araw na hihinto ang mga taong ito para pasalamatan naman ako sa mga ginawa ko, kahit minsan lang. Pero ang mundo ay laging unfair, hindi mo pwedeng i-obliga sa isang taong pasalamatan ka dahil hindi mo sila kayang i-please, lahat lahat.

Sa mga oras na alas-tres ng madaling araw, sa mga oras na ayaw huminto sa kadadaldalan ang utak ko, gusto kong lumayo sa computer, dahil baka sa mga oras na ito, may masabi ako na dapat sana ay hindi na lamang.. pero sabi nga.. sa mga oras na gustong kumawala ng puso mo, isulat mo.. duon nabubuo ang pinaka-magandang akda.

Hindi kailanman ako mag-sisisi sa pinili kong propesyon, kahit na sana kung naging artista nalang ako ay baka hindi ganito lang ang tingin sa amin ng higit na nakakataas. Pero cguro kanya-kanyang pahirap lang ang mga tao, dahil kahit artista.. may basher din.

Gusto kong gumising pagkatapos nito na tapos na ang sikip ng dibdib. Hindi ko alam kung kailan, pero sana.. mamaya na.=)

02 12 / 2013

Every time that I will be in this position, in this very position, where I am on the verge of anger and disappointments.. I try hard, the best I can.. not to stay close to the computer…because I know.. I’ll do something like this..

I tried hard not to, to the best I can, but someone whispered… I-tumblr mo na yaaannn!!

Paborito ko ang dinuguan, in fact, nung pinaglilihi ko si jimbo, I wanted dinuguan almost every day.. kahit pa sabi ng isang staff ko sa POC na dinuguan is almost like chocolate agar.. pwede mabuhay ang bacteria..

But today, or may i say, this past few weeks, I am praying every single day na wag makakakita ng dinuguan kahit isang araw lang… PARANG AWA NA!!!!!! PAGOD NA KO!!

Kung bakit naman kasi in-offer naten ang MENU na dinuguan sa ating karinderya.. eh hindi pa pala natin alam iluto.. hindi pa pala tayo pwedeng magluto, puro hain-hain lang..

May mga madaling araw na tatawag ang customer at sasabihin, “hoy, ang mahal ng dinuguan nyo, wala kayong puso”… walang puso agad agad? hindi ba pwedeng sinabi lang ng manager na ganun, eh kami naman ay pawang mga serbedora lang na… serve serve lang pag may time??

May mga panahon na, dinuguan stat, 6 na order. 3 nalang available, naku tatawag kapa ng byaherong kargador.. upang kumuha sa other branches nationwide, at syempre wag mo kalimutang lagyan ng shipping fee.. at baka ibawas sa sweldo mo yun.

May mga oras na ginawa mo na ang lahat ng order, not to mention, nagsserve ka pa ng ibang ulam.. adobo, mechado, afritada, at wait.. nag-huhugas ka pa ng pinggan at nag-iimbentaryo ng mga ingredients… Pero sa kabila ng lahat ng nagawa mo, kapag may customer kang hindi napabayad, eh sayo pa yun ibabawas, nak naman ng grrrr!!

At may mga time din na gusto pa nila ng Dinuguan with toppings, o frozen dinuguan, o freshly collected dinuguan… at sa dami naman ng gustong kumain nito, aba kung hindi mabibigyan ang ating Branch, huwag niyo naman po sana kaming pigain na maglabas ng dinuguan, dahil saan naman po kami pipiga ng supply agad agad. Aba eh kung pwedeng kumuha sa palengke eh ako na kukuha, free delivery pa.. kaso hindi! hindi! hindi ganun kadali!!! gets nyo?

Kung mahal ang aming dinuguan, wala po kameng magagawa mga serbedora.. kung pwede namen ibigay sainyo ng buy 1 take 1 parang sa bagong bagong open na THE MEAT SHOP, aba eh.. bakit hindi.. pero HINDI.. hindi ganun!

Kung hindi po laging may dinuguan, wala po kameng magagawa dahil kame po ay pawang nanlilimos lang ng konti para maihatid sainyu ng mainit-init pa ang masarap na masarap na ulam na inaasam ng lahat. Kung pwede lang po namin i-personalized ang dinuguan edi sana ginawa na namen… sana ginawa na!! 

Hindi po kame tumatakbo sa responsibilidad na iniatang samen. kahit nga naka-sarado na ang karinderya, pag sinabing 1 order pa.. binubuksan namen.. kahit pa labag sa kalooban namen.. dahil yoon ay kasama sa sinumpaang tungkulin… kaya sana.. sana… sana lang… iniisip nyo din na nakakasakit din, nakakasakit na! nakakapagod na!!

Hindi po namen gustong gawin katatawanan ang aming karinderya at ang aming sarili, dahil hindi rin po namin gustong magutom ang customer namen sa dinuguan na gustong-gusto nila…

And lastly….

gusto ko lang po sanang sabihin na kami po ay Medtech!! Hindi Magician!

17 10 / 2013


Katulad ng lagi ko sinasabi, sabi ko.. 6 months lang ako, but then eto ako nakatagal ng 5 loooooonngggg years. ‘twas always surreal to look back sa lahat ng sakit sa puso, sakit sa damdamin, mga iyak, mga sama ng loob, mga pampatigas ng dibdib at syempre ang mga happy moments din. Ayoko na timbangin pa, kasi alam ko na ang sagot. At dahil naging yun ang mas matimbang, eto ako ngaun,mas matibay, mas matapang, mas wala-nang-hindi-kakayanin. 

I saw and I was there sa development ng laboratory, mula nung unopette palang hanggang ngaun na may mga automated machines na. At kahit na, 45 pesos lang…….. Blahblahblah, i thank my friends for making this whole stay more meaningful, and sa mga haters ko na din for making me who i am today. (Artista lang ang peg, may haters.. Echos ko lang yun)..maraming salamat sa napakadaming group pics, Cheers to my 5years, sana last na to.


Katulad ng lagi ko sinasabi, sabi ko.. 6 months lang ako, but then eto ako nakatagal ng 5 loooooonngggg years. ‘twas always surreal to look back sa lahat ng sakit sa puso, sakit sa damdamin, mga iyak, mga sama ng loob, mga pampatigas ng dibdib at syempre ang mga happy moments din. Ayoko na timbangin pa, kasi alam ko na ang sagot. At dahil naging yun ang mas matimbang, eto ako ngaun,mas matibay, mas matapang, mas wala-nang-hindi-kakayanin.

I saw and I was there sa development ng laboratory, mula nung unopette palang hanggang ngaun na may mga automated machines na. At kahit na, 45 pesos lang…….. Blahblahblah, i thank my friends for making this whole stay more meaningful, and sa mga haters ko na din for making me who i am today. (Artista lang ang peg, may haters.. Echos ko lang yun)..maraming salamat sa napakadaming group pics, Cheers to my 5years, sana last na to.

10 7 / 2013

Ang damiiiiiiiiiing pashente!!!! Nakakapagod!!!!!

Sa madaming sulok nang AIRCON namin na Laboratory, andun kameng mga medtech na humahangos, natotoxic, napapagod, sumasakit ang kamay, sumasakit ang ulo at mata, sumasakit ang likod at katawan… at hindi nakaupo lang at walang ginagawa.

F.Y.I. sa mga insensitibong nakararami. Kung bente ang pashente nyo, hindi niyo ba naisip na yang bente na yan ay pashente rin namen? and wait, pashente rin namin ang benteng nasa kabilang ward, at yung mga naka-ICU, naka-NICU, ang mga dinadialysis, ang mga inaadmit, pati ang chinecheck-up sa ER, and wait there’s more.. pati ang mga chinecheck-up ng lahat ng Doctor sa kani-kanilang clinic.. pinapashente din namin. But wait, nakalimutan kong sabihin, pati pashente sa kabilang ospital, madalas.. pinapashente din namen?! So… sino ba ang mas madami? ahhh… oo nga.. yung bente niyo!! nakakahiya naman.

F.Y.I. Hindi porke naka-upo lang kame sa mga upuan, ay magiging sapat ng dahilan para sa mga insensitibong nakararami na isipin na wala naman kaming ginagawa. Dahil kung kayo ay pabalik-balik sa mga hallway, para gawin ang trabaho nyo. pabalik-balik din ang aming mga mata, sa pagsuyod sa mga Slides ng dugo, na nakapila sa harap namin, na para bang hindi natatapos, na para bang hindi nauubos. Pagod na pagod din ang kaisipan kong hanapin ang mga cells, at mga platelets, na ipapadescribe pa ang itsura. Nakaka-drain. Dahil kong pagod ang katawan niyo sa mga trabahong dapat niyo naman talagang gawin, pagod din ang katawan at isip namin. Quits lang! kaya hindi dahilan ang toxic kayo! toxic din kame!!!!!!

F.Y.I. Hindi naman na namin siguro kasalanan sainyo na Aircon ang laboratory, kung kasama yun sa pinuputok ng butsi ng nakararami. Na ang mga taga-lab ay hindi na-ooily, samantalang ang iba ay hulas na ang make-up. Hindi naman siguro namin kasalanan kaninu man na kailangan ng mga makina at ng mga reagents ang malamig na environment. Dahil noong mga panahon na nag-aaral ako, na ang lahat ng tao ay sinasabing, ‘ayyy, bakit medtech ang kinuha mo… ano yun?? dapat ng nursing ka nalang’,hindi ko naman isinama ito sa kasalanan nyo.  Dahil kung alam ko lang, edi sana.. sinabi ko nalang… ” ay bakit di medtech kinuha mo??? sayang… aircon sa lab!!!”

F.Y.I. sa mga insensitibong nakararami na hindi lang ang nag-iisa niyong toxic na pashente ang pinapashente namin. Nauunawaan namen ang ibig sabihin ng TRIAGE, at ng pagprioritize ng mga pashenteng mas nangangailangan ng agarang lunas. Ngunit, hindi niyo yata nauunawaan na baka sa ward niyo ay 1 lang ang toxic, pero sa ibang ward, meron din iba pang toxic. At lahat yoon, ay pinipilit namin sa abot ng aming makakaya na ibigay ang karampatang agad agad at walang patumpik tumpik pa at karakarakang resulta. Ngunit, sa mga pagkakataon naman na hindi namin maihatid ang lahat lahat ng sabay sabay, sana naman naisip niyo na dadalawa lang ang aming kamay, dadalawa lang ang aming paa, at iisa lang ang aming katawan. Dahil habang kinukulit niyo kami sa inyong mga resulta, ay isang katerba pa ang aming kukuhanan ng dugo, babasahin sa microscope, at wait may nagbabatingting pa sa bell na bumibingi sa aming mga tenga. at sana lang, kung kaya ng iilang pirasong tao na nasa laboratory na maialay ang lahat ng inyong kagustuhan ng sabay sabay, sana ginawa namen yun. haist!

F.Y.I. para sa mga insenstibong nakararami, ang paggalang at pagrespeto sa mga katrabaho maging sa mga panahon na ni hindi mo masuklay ang buhok, o hindi mapunasan ang pawis, ay magiging kagiliw-giliw. Ang paggalang, ay hindi lamang dahil sa mas matanda kami sa inyo, minsan ay dahil mas matagal na din kami sa inyo sa institusyon na ito. Hindi bat mas masarap tulungan ang mga tao na maayos na nakikiusap sa mga bagay. Dahil kung babasahin natin ang mga libro ni san pedro, mababasa niyo na maari namin tanggihan o ipasa sa inyo ang paghahanap ng mga ipinahahanap niyo kapag kami ay maraming trabaho at hindi namin mahaharap. Pero nais namin sanang isingit, sa pakonti konti naming time na itulong sainyu ang mga bagay na iyon. Kaya lang kung ang tao naman ay makapag-utos ay parang…. aba aba! mag-isip ka iha! ayos ayos din ng pakikipagusap pag may time!!

F.Y.I. Hindi kami nagagalit, at lalong hindi rin kami mapagtanim ng mga hinanakit, sana lang, wag niyong isipin na kayo lang ang nagiisang natotoxic dito sa mundo. Dahil kapag natotoxic kayo, pwede kayong humingi ng tulong sa ibang mga kabaro niyo. Pero kame, pagnatoxic kame„ saan kame hihingi ng tulong? hindi naman mababasa ng mga nars ang mga platelet sa smear, hindi naman makukuhanan ng mga taga-billing ng dugo ang mga due 2pm, na 2:30 naitatawag, at lalong hindi naman mai-rurun ng mga taga info ang mga bloodchemistry sa aming mga machine… siguro, mag-iinterview at mag-ccharge nalang sila ng TAMA! sana..=)

Ice cream na! para makamoveon moveon pag may time!!!!!