We are entering into the area of speculation. Will you take the side of Vhong or the girl? Gumamit ba ng pwersa si Vhong? If there is no force or intimidation upon the attempted rape victim, how can you call it rape?
Atty. Mon Esguerra

I wanted to keep mum with regards to isssues about vhong navarro since opinion was really unnecessary and may appear bias. And with the growing station wars, we don’t really know if everything was just a media ‘hype’.

Pero sa ikatatahimik ng aking kalooban, dahil hindi talaga ako makamoveon. I would like to share my insight, i hope this is the last.

Ano nga kaya ang ginagawa ng 22-year old super pretty and rich model sa duct tape sa condo unit nya?

1st month-sary.

Today, I celebrate my 1st monthsary…ALONE.. Like most of my duties. But more than that, I celebrate learnings after my few weeks of stay.

I will not say that I am on the bed of roses, for life doesn’t assure anyone a good road. Every journey contains rough roads, bumps but some are smooth. Every single day is a battle, to learn, to unlearn and to learn once again.

But moreover, I am proud to celebrate that for the first time, I become selfless. This decision I’ve made, is primarily for my family. Prioritizing priorities and letting go of what has been norm was hard. But as I grow older, I learned that to live your life for the ones you love is the greatest.

Finally, I celebrate my courage to step out of my comfort zone. For the past 5 years, I’ve build my castle that shield me and protected me. To walk away from my so-called home and start from scratch is the hardest part. I wake up everyday and slowly find myself in this perfectly different place. But you know, I will never give up.

Without regret, I celebrate this day with a smile for I know I can do this. I miss everybody everyday. My heart still longs for the chikahan, the toxic days, the meetings. But, of course I have to stay strong. I will face the next days with positivity, that everything will be perfectly perfect.

1 note

2013 Yearender PhotoBlog!!

2013 - Isa sa pinaka-punong-punong taon sa aking buhay. Maraming pangyayair, maraming pagbabago, maraming umalis, marami ding dumating.. at hindi ko akalain na kakayanin ko ding umalis.

Inumpisahan ko ang 2013 sa paglipat sa new improved HJH laboratory, sa bagong tahanan, sa pinagandang bahay. Masayang tignan lahat ng improvement, mula noong inabutan ko 5 years ago. Anlaki na ng pagkakaiba.

Sa taon din na ito, muli kong napatunayan na kaya pa ng powers ko ang ultimate leadership sa kabila ng routine na buhay sa laboratory. Na-ipanalo ko for the i-don’t-know kung ilang beses na ba.. ang grupo ko… champion sa streetdancing competition.  Maraming salamat group1 - kadayawan team. Kayo ang dahilan ng ating tagumpay.

May mga pangarap na pinilit na inabot. Na sa abot ng makakaya ay pinag-aralan at pinagsumikapang mapag-aralan.

May mga pagkakataong sinubok ang katatagan ng pagkakaibigan. Pero sa kabila ng mga pagsubok, kayo-kayo pa rin ang nagdadamayan. 

May mga umalis.

Para sa pag-abot ng mga pangarap.

Pero marami ding dumating.

Merong din nagbalik sa hindi ko ineexpect na panahon.

Meron ding pagkakaibigan na mas higit pang lumalim. 

May mga kaibigang muling nakasama kahit sandaling oras lang.

May mga kaibigan na kahit hindi mo madalas makasama eh nakakapagbigay ng panandaliang ngiti at pahinga ang isip.

May mga kaibigan na kahit kelan hinding-hindi mo kayang mawala kahit milya-milya pa ang layo. Kahit paminsan-minsan lang ang pag-uusap, kahit nagkaroon pa ng mga pagsubok. May mga tagumpay na ikinasaya ng pamilya.

May mga bagong paglalakbay ng sinimulan si Jimbo…

Sa dami ng mga napuntahang bagong lugar, sa dami ng mga masasayang alaala binuo ang aming pamilya, talagang dumadating din sa puntong kelangang maghiwa-hiwalay.

pero pasasaan ba’t darating din ang pinakahihintay na muling pagsundo..

At sa kabila ng maraming sakuna at mga pagsubok ang dinanas ng ating bansa sa bagyo, lindol, at kung ano-ano pang kabadtripan sa mundo… merong mga biyaya na biglaang ibinibigay ni Lord sa di mo inaasahang panahon…

At sa di ko inaasahan pagkakataon, hindi ko naisip na mahihirapan pala akong magpaalam sa bahay ko sa higit limang taon, sa pamilya kong nakasama ko sa hirap at ginhawa, sa mga kaibigan ko, sa mga naging buwisit sa buhay ko, sa mga nagpa-iyak sa akin, nagpabadtrip, nagpa-bad mood, nagpasakit sa puso, nagpabigat ng dibdib, hindi nagpatulog, nagtawag sa akin sa on-call, nagpa-overtime sa akin ng walang bayad,.. sa mga hindi naka-appreciate, at sa mga naka-appreciate.

Ngayon.. sinasalubong ko ang bagong taon, sa bago kong bahay, sa bago kong paglalakbay kasama ng mga bagong taon. Hindi madali, pero alam kong wala akong hindi kakayanin. MAhirap man mahiwalay„ at mahirap din pala na ikaw ang nang-iiwan, ikaw ang aalis. Pero hinding hindi ko naman kayo aalisin sa puso ko.

At para sa mga bago kong mga kasamahan, sana maging mas masaya pa ang mga susunod kong taon kasama kayo. 

Maraming maraming salamat 2013 sa lahat ng biyaya at pagpapatatag ng aking dibdib…. 2014 —— I am so READY!! 

Boiling Point.

Hindi ko piniling maging mamamahayag sa kabila ng pagka-alam ko sa sarili ko na Kaya ko! Hindi ko pinilli, sapagkat inisip ko na maaaring maging malabis ako sa pagpapahayag ko ng aking sarili… pero kahit pala hindi ko piniling maging mamamahayag.. darating parin sa pagkakataon na kakailanganin ko ito..

Hindi nyo to kelangan, pero ako.. kelangan ko ito..

Ang lahat ng bagay sa mundo ay may limitasyon, kung ang credit card nga may credit limit.. at kahit pa rainbow.. di ba nga sabi.. at the end of the rainbow is the pot of gold. Oo, may hangganan lahat. Meron.

Lahat, sa pagkaka-alam ko ay binigyan ng puso para magmahal at makaramdam, isip para makapag-isip at umintindi at higit sa lahat hypothalamus para i-control ang mga emosyon. Hindi ko lang masigurado sa hypothalamus nyo kung dispalinghado o sadyang ganyan.. dahil kung ako ang tatanungin… ang sarap nyong pektusan sa hypothalamus.

Sa maraming pagkakataon, higit pa sa dapat LANG namin gawin ay ginagawa namin upang maibigay ang hilig ng bawat isa. Pilit ko/ namin pinipiga lahat ng talinong meron kami, maibigay lang namin lahat ng impormasyong kinakailangan ng bawat isa…

Sa totoo, ang hirap maging responsable, ang hirap maging concern, dahil kadalasan sa kabila ng lahat ng effort mong maihatid ang lahat ng bagay at maialay pati ang puso’t kaluluwa mo, kulang pa rin. Kulang lagi, hinding hindi sasapat kailanman.

Minsan gusto ko nalang umupo at umiyak. Pero naisip ko, ginusto ko to, at hinding hindi ako dapat magpapatalo. Pero nakakasiguro naman ako, na kahit sinu pa siguro ang pinakamatibay na tao sa mundo, darating din sa punto na gustong gusto mo nalang sumabog, mawala ng parang bula, na hindi na makita, na makawala kahit panandalian lang.

Sa mundo ng aking malikot na isip at malikhaing kamay, ako lagi ang bida.. Sa aking mga daliri nakasalalay ang lahat ng bagay na nanaisin ng aking puso na napapagod na rin umasa na darating ang araw na hihinto ang mga taong ito para pasalamatan naman ako sa mga ginawa ko, kahit minsan lang. Pero ang mundo ay laging unfair, hindi mo pwedeng i-obliga sa isang taong pasalamatan ka dahil hindi mo sila kayang i-please, lahat lahat.

Sa mga oras na alas-tres ng madaling araw, sa mga oras na ayaw huminto sa kadadaldalan ang utak ko, gusto kong lumayo sa computer, dahil baka sa mga oras na ito, may masabi ako na dapat sana ay hindi na lamang.. pero sabi nga.. sa mga oras na gustong kumawala ng puso mo, isulat mo.. duon nabubuo ang pinaka-magandang akda.

Hindi kailanman ako mag-sisisi sa pinili kong propesyon, kahit na sana kung naging artista nalang ako ay baka hindi ganito lang ang tingin sa amin ng higit na nakakataas. Pero cguro kanya-kanyang pahirap lang ang mga tao, dahil kahit artista.. may basher din.

Gusto kong gumising pagkatapos nito na tapos na ang sikip ng dibdib. Hindi ko alam kung kailan, pero sana.. mamaya na.=)

Dinuguan Republic

Every time that I will be in this position, in this very position, where I am on the verge of anger and disappointments.. I try hard, the best I can.. not to stay close to the computer…because I know.. I’ll do something like this..

I tried hard not to, to the best I can, but someone whispered… I-tumblr mo na yaaannn!!

Paborito ko ang dinuguan, in fact, nung pinaglilihi ko si jimbo, I wanted dinuguan almost every day.. kahit pa sabi ng isang staff ko sa POC na dinuguan is almost like chocolate agar.. pwede mabuhay ang bacteria..

But today, or may i say, this past few weeks, I am praying every single day na wag makakakita ng dinuguan kahit isang araw lang… PARANG AWA NA!!!!!! PAGOD NA KO!!

Kung bakit naman kasi in-offer naten ang MENU na dinuguan sa ating karinderya.. eh hindi pa pala natin alam iluto.. hindi pa pala tayo pwedeng magluto, puro hain-hain lang..

May mga madaling araw na tatawag ang customer at sasabihin, “hoy, ang mahal ng dinuguan nyo, wala kayong puso”… walang puso agad agad? hindi ba pwedeng sinabi lang ng manager na ganun, eh kami naman ay pawang mga serbedora lang na… serve serve lang pag may time??

May mga panahon na, dinuguan stat, 6 na order. 3 nalang available, naku tatawag kapa ng byaherong kargador.. upang kumuha sa other branches nationwide, at syempre wag mo kalimutang lagyan ng shipping fee.. at baka ibawas sa sweldo mo yun.

May mga oras na ginawa mo na ang lahat ng order, not to mention, nagsserve ka pa ng ibang ulam.. adobo, mechado, afritada, at wait.. nag-huhugas ka pa ng pinggan at nag-iimbentaryo ng mga ingredients… Pero sa kabila ng lahat ng nagawa mo, kapag may customer kang hindi napabayad, eh sayo pa yun ibabawas, nak naman ng grrrr!!

At may mga time din na gusto pa nila ng Dinuguan with toppings, o frozen dinuguan, o freshly collected dinuguan… at sa dami naman ng gustong kumain nito, aba kung hindi mabibigyan ang ating Branch, huwag niyo naman po sana kaming pigain na maglabas ng dinuguan, dahil saan naman po kami pipiga ng supply agad agad. Aba eh kung pwedeng kumuha sa palengke eh ako na kukuha, free delivery pa.. kaso hindi! hindi! hindi ganun kadali!!! gets nyo?

Kung mahal ang aming dinuguan, wala po kameng magagawa mga serbedora.. kung pwede namen ibigay sainyo ng buy 1 take 1 parang sa bagong bagong open na THE MEAT SHOP, aba eh.. bakit hindi.. pero HINDI.. hindi ganun!

Kung hindi po laging may dinuguan, wala po kameng magagawa dahil kame po ay pawang nanlilimos lang ng konti para maihatid sainyu ng mainit-init pa ang masarap na masarap na ulam na inaasam ng lahat. Kung pwede lang po namin i-personalized ang dinuguan edi sana ginawa na namen… sana ginawa na!! 

Hindi po kame tumatakbo sa responsibilidad na iniatang samen. kahit nga naka-sarado na ang karinderya, pag sinabing 1 order pa.. binubuksan namen.. kahit pa labag sa kalooban namen.. dahil yoon ay kasama sa sinumpaang tungkulin… kaya sana.. sana… sana lang… iniisip nyo din na nakakasakit din, nakakasakit na! nakakapagod na!!

Hindi po namen gustong gawin katatawanan ang aming karinderya at ang aming sarili, dahil hindi rin po namin gustong magutom ang customer namen sa dinuguan na gustong-gusto nila…

And lastly….

gusto ko lang po sanang sabihin na kami po ay Medtech!! Hindi Magician!

Long-overdue-5th-year-anniversary-special-dramadora-speech

Katulad ng lagi ko sinasabi, sabi ko.. 6 months lang ako, but then eto ako nakatagal ng 5 loooooonngggg years. ‘twas always surreal to look back sa lahat ng sakit sa puso, sakit sa damdamin, mga iyak, mga sama ng loob, mga pampatigas ng dibdib at syempre ang mga happy moments din. Ayoko na timbangin pa, kasi alam ko na ang sagot. At dahil naging yun ang mas matimbang, eto ako ngaun,mas matibay, mas matapang, mas wala-nang-hindi-kakayanin. 

I saw and I was there sa development ng laboratory, mula nung unopette palang hanggang ngaun na may mga automated machines na. At kahit na, 45 pesos lang…….. Blahblahblah, i thank my friends for making this whole stay more meaningful, and sa mga haters ko na din for making me who i am today. (Artista lang ang peg, may haters.. Echos ko lang yun)..maraming salamat sa napakadaming group pics, Cheers to my 5years, sana last na to.

Long-overdue-5th-year-anniversary-special-dramadora-speech

Katulad ng lagi ko sinasabi, sabi ko.. 6 months lang ako, but then eto ako nakatagal ng 5 loooooonngggg years. ‘twas always surreal to look back sa lahat ng sakit sa puso, sakit sa damdamin, mga iyak, mga sama ng loob, mga pampatigas ng dibdib at syempre ang mga happy moments din. Ayoko na timbangin pa, kasi alam ko na ang sagot. At dahil naging yun ang mas matimbang, eto ako ngaun,mas matibay, mas matapang, mas wala-nang-hindi-kakayanin.

I saw and I was there sa development ng laboratory, mula nung unopette palang hanggang ngaun na may mga automated machines na. At kahit na, 45 pesos lang…….. Blahblahblah, i thank my friends for making this whole stay more meaningful, and sa mga haters ko na din for making me who i am today. (Artista lang ang peg, may haters.. Echos ko lang yun)..maraming salamat sa napakadaming group pics, Cheers to my 5years, sana last na to.

1 note

Sentimyento de Asukal ng mga naka-scrubsuit at puting labgown!

Ang damiiiiiiiiiing pashente!!!! Nakakapagod!!!!!

Sa madaming sulok nang AIRCON namin na Laboratory, andun kameng mga medtech na humahangos, natotoxic, napapagod, sumasakit ang kamay, sumasakit ang ulo at mata, sumasakit ang likod at katawan… at hindi nakaupo lang at walang ginagawa.

F.Y.I. sa mga insensitibong nakararami. Kung bente ang pashente nyo, hindi niyo ba naisip na yang bente na yan ay pashente rin namen? and wait, pashente rin namin ang benteng nasa kabilang ward, at yung mga naka-ICU, naka-NICU, ang mga dinadialysis, ang mga inaadmit, pati ang chinecheck-up sa ER, and wait there’s more.. pati ang mga chinecheck-up ng lahat ng Doctor sa kani-kanilang clinic.. pinapashente din namin. But wait, nakalimutan kong sabihin, pati pashente sa kabilang ospital, madalas.. pinapashente din namen?! So… sino ba ang mas madami? ahhh… oo nga.. yung bente niyo!! nakakahiya naman.

F.Y.I. Hindi porke naka-upo lang kame sa mga upuan, ay magiging sapat ng dahilan para sa mga insensitibong nakararami na isipin na wala naman kaming ginagawa. Dahil kung kayo ay pabalik-balik sa mga hallway, para gawin ang trabaho nyo. pabalik-balik din ang aming mga mata, sa pagsuyod sa mga Slides ng dugo, na nakapila sa harap namin, na para bang hindi natatapos, na para bang hindi nauubos. Pagod na pagod din ang kaisipan kong hanapin ang mga cells, at mga platelets, na ipapadescribe pa ang itsura. Nakaka-drain. Dahil kong pagod ang katawan niyo sa mga trabahong dapat niyo naman talagang gawin, pagod din ang katawan at isip namin. Quits lang! kaya hindi dahilan ang toxic kayo! toxic din kame!!!!!!

F.Y.I. Hindi naman na namin siguro kasalanan sainyo na Aircon ang laboratory, kung kasama yun sa pinuputok ng butsi ng nakararami. Na ang mga taga-lab ay hindi na-ooily, samantalang ang iba ay hulas na ang make-up. Hindi naman siguro namin kasalanan kaninu man na kailangan ng mga makina at ng mga reagents ang malamig na environment. Dahil noong mga panahon na nag-aaral ako, na ang lahat ng tao ay sinasabing, ‘ayyy, bakit medtech ang kinuha mo… ano yun?? dapat ng nursing ka nalang’,hindi ko naman isinama ito sa kasalanan nyo.  Dahil kung alam ko lang, edi sana.. sinabi ko nalang… ” ay bakit di medtech kinuha mo??? sayang… aircon sa lab!!!”

F.Y.I. sa mga insensitibong nakararami na hindi lang ang nag-iisa niyong toxic na pashente ang pinapashente namin. Nauunawaan namen ang ibig sabihin ng TRIAGE, at ng pagprioritize ng mga pashenteng mas nangangailangan ng agarang lunas. Ngunit, hindi niyo yata nauunawaan na baka sa ward niyo ay 1 lang ang toxic, pero sa ibang ward, meron din iba pang toxic. At lahat yoon, ay pinipilit namin sa abot ng aming makakaya na ibigay ang karampatang agad agad at walang patumpik tumpik pa at karakarakang resulta. Ngunit, sa mga pagkakataon naman na hindi namin maihatid ang lahat lahat ng sabay sabay, sana naman naisip niyo na dadalawa lang ang aming kamay, dadalawa lang ang aming paa, at iisa lang ang aming katawan. Dahil habang kinukulit niyo kami sa inyong mga resulta, ay isang katerba pa ang aming kukuhanan ng dugo, babasahin sa microscope, at wait may nagbabatingting pa sa bell na bumibingi sa aming mga tenga. at sana lang, kung kaya ng iilang pirasong tao na nasa laboratory na maialay ang lahat ng inyong kagustuhan ng sabay sabay, sana ginawa namen yun. haist!

F.Y.I. para sa mga insenstibong nakararami, ang paggalang at pagrespeto sa mga katrabaho maging sa mga panahon na ni hindi mo masuklay ang buhok, o hindi mapunasan ang pawis, ay magiging kagiliw-giliw. Ang paggalang, ay hindi lamang dahil sa mas matanda kami sa inyo, minsan ay dahil mas matagal na din kami sa inyo sa institusyon na ito. Hindi bat mas masarap tulungan ang mga tao na maayos na nakikiusap sa mga bagay. Dahil kung babasahin natin ang mga libro ni san pedro, mababasa niyo na maari namin tanggihan o ipasa sa inyo ang paghahanap ng mga ipinahahanap niyo kapag kami ay maraming trabaho at hindi namin mahaharap. Pero nais namin sanang isingit, sa pakonti konti naming time na itulong sainyu ang mga bagay na iyon. Kaya lang kung ang tao naman ay makapag-utos ay parang…. aba aba! mag-isip ka iha! ayos ayos din ng pakikipagusap pag may time!!

F.Y.I. Hindi kami nagagalit, at lalong hindi rin kami mapagtanim ng mga hinanakit, sana lang, wag niyong isipin na kayo lang ang nagiisang natotoxic dito sa mundo. Dahil kapag natotoxic kayo, pwede kayong humingi ng tulong sa ibang mga kabaro niyo. Pero kame, pagnatoxic kame„ saan kame hihingi ng tulong? hindi naman mababasa ng mga nars ang mga platelet sa smear, hindi naman makukuhanan ng mga taga-billing ng dugo ang mga due 2pm, na 2:30 naitatawag, at lalong hindi naman mai-rurun ng mga taga info ang mga bloodchemistry sa aming mga machine… siguro, mag-iinterview at mag-ccharge nalang sila ng TAMA! sana..=)

Ice cream na! para makamoveon moveon pag may time!!!!!

Don’t Judge a Book, because you are not a JUDGE!

Due to insisted public demand, magkakaroon na po ng pangmalawakang amendments ang mga batas na matagal nang na-susog. Bagama’t ito ay higit ng napag-aralan ng mga eksperto, babaguhin na ito para sa mga madlang tao.

SCENE 1:

JUDGE: Pinapatawan ka ng panghabangbuhay na pagkakabilanggo dahil sa kasong pagnanakaw!

KRIMINAL: Huwag po judge, nagawa ko lang po ito dahil may pinagdadaanan akong problemang mala-MMK!

JUDGE:OK! Abswelto ka na, nakawan mo ang BSP, mas madaming pera dun!

SCENE 2:

JUDGE: Pinapatawan ka ng silya elektrika dahil sa kasong rape!

KRIMINAL: Huwag po judge, nagawa ko lang po ito dahil sa pinagdadaanan  kong problemang mala-MMK!

JUDGE: OK! Abswelto ka na, mang-rape ka ng mga artista, mas-sexy yun!

SCENE 3:

JUDGE: Pinapatawan ka ng lethal injection dahil sa kasong pagpatay!

KRIMINAL: Huwag po judge, nagawa ko lang po ito dahil sa pinagdadaanan  kong problemang mala-MMK! 

JUDGE: OK! Abswelto ka na… paki-sendan nga ako ng extra life sa candy crush saga!

Lahat ng bagay na ginagawa natin ay may dahilan, maaring maganda man o mabuti ang pakay natin.. siguradong may dahilan. Maliban nalang kung talagang trip-trip lang.. o cge, shabu pa! man-trip pa tayo. 

Ngunit kung lahat nalang ng bagay ay ibabase mo sa pagtatanungkung bakit niya ginawa yun, malamang wala ng nakakulong sa muntinlupa, wala na sanang nahatulan ng pagkakabilanggo.. at baka, playground nalang ang mga selda ngaun.

Sabi nga ng isang matalik na kaibigan.. CHOICE is a RIGHT! Go, karapatan mo yan.. Pili lang ng pili. Pero laging tatandaan na RIGHT is a CHOICE. Piliin ang tama… sigurado naman ako na kung bibili ka ng kamatis sa palengke.. ang bibilin mo ay yung fresh at hindi yung BULOK!

—-

Balita ko may isang teleserye daw na kumabog sa sobrang favorite ko na INA KAPATID ANAK. Andaming artista, powerhouse cast. At sa palabas na ito.. andaming pa-istar. Kahit extra lang, talagang award-winning ang pag-ganap.. gusto maka-hakot ng award sa MMFF!

Habang naka-sarado pa ang pulang kurtina, akala mo mga walang keme-keme ang mga gaganap. Pero ng hatakin na ang telon. aba more na more ang pag-arte! 

Pilit kinakapalan ang mga make-up upang maitago ang mga tunay na katauhan.  Basang-basa ang script at kabisadong-kabisado ang mga spills. Siguro nga matagal na nilang ginagawa ang ganitong trabaho.

Nakakasiguro ako…na ang BEST ACTRESS for a PRETENDING ROLE is none other than….

—-

Noong bata pa kami, hindi ko talaga lubos maisip kung bakit kailangang malaman ng lolo ko kung sino ang nakabasag ng baso. Bakit kailangan pang malaman eh basag na? At sa kapag nalaman na kung sino ang nakabasag, papagalitan at papaluin ng chinelas.

Sa aking paglaki, naintindihan ko din kung bakit nga ba kailangang malaman kung sino ang nakagawa ng mali. Ito ay hindi para ipamukha ang kanyang pagkakamali kundi para maitama ito, malaman mo na hindi ito ang dapat at nang hindi na rin tularan ng iba pa.

Ang pagtuturo nang pagkakamali sa isang tao, ay hindi pagbababa ng kanyang pagkatao, ngunit pagbibigay ng pagkakataon na maitama ang nagawa at wag nang muling uulitin.

Dahil ang sorry ay para lamang sa mga tao na aksidenteng nagawa ang kasalanan, at hindi para sa mga taong.. paulit-ulit-ulit-ulit na ginagawa to. TXT UNLI KASALANAN and send to 2366!

Ngayon malinaw na sa akin na ang IR ay hindi para dungisan ka, kundi para ipaalam ang buong pangyayari.. mula 6am duty, mula.. I greeted the patient, good morning po..=). 

Ngayon malinaw na sa akin na kapag sinabi sa akin ni Mama na, anak e kung……. ibig sabihin nag-ssuggest siya nang iba pang paraan para mas maipaunlad ko ang aking sarili.

At mas malinaw na sa akin kung sino ba ang mga kaibigan ko na harapan akong tinatama, kesa yung pinagtatakpan at kinukunsinte ako. Go lang ng Go!

—-

Pagod na ako, kung ang Mara Clara nga natapos! pwede pakihinto na, wala nang televiewers. nilalangaw na!

Gusto kong Sagutin ang tanong ni Ms. Gloria Diaz but I just Can’t

Maraming gabi na rin akong di makatulog. Marami na rin salitang gusto-gusto kong sabihin pero pinipigil ko lang. Siguro kailangan ko talagang ibulalas ang nilalaman ng puso at isip ko para matahimik ako… so eto na…

(If you think, this is about you na naman…mangarap ka girl)..

Ever since, that Binibining Pilipinas Gold aired, at narinig ko ang mahiwagang tanong ni Ms. Gloria Diaz, di na ko mashado makatulog. I guess, na-move ako ng bonggang-bongga. 

It goes something like this, “will you be a good catholic, if you believe in the rh bill?” WOW! SOLID!

I have in my drafts a super outdated scrap of my unsolicited opinion of the rh bill versus me being an alumnus of the ROYAL PONTIFICAL CATHOLIC UNIVERSITY OF PHILIPPINES and me being or i mean trying to be a responsible parent.

It was really a never ending pagtatalo sa puso ko for one being an apo of a sagradong katoliko plus the fact that I have spent time and effort to understand Dogmas during college and finally me being me.

I tried to, with the best of I can to form those perfect words to answer this  questions. I take a lot of moment with myself to formulate my stand and my paninindigang salita. But it took me so so long, I guess up to this day.

Finally,last night I finally freed myself to this “misery”. Boy Abunda in his late night news show fearlessly answered,

I quote, “it is answerable by a yes or a no”

"it can be… yes, because believing in the RH bill doesn’t define me being a good caholic"

Whether this is katanggap-tanggap answer or not, I have to move on.

Hmmmm, I still can’t answer. Nuff said!

—-

Candy Crush Saga

WIth all honestly, kanina ko lang talaga pinagtuunan ng panahon ang sobrang infamous na Candy Crush Saga. Naisip ko kasi, it is just another bejeweled or mga laro na ganyan ang principle involve. Pero ng nakita ko sa news feed ko na marami ng tao ang di nakakatulog, marami ng pamilya ang kailangang magtulungan para magsend ng life, na-alarma ako,. Is this kasing bigat ng mga problemang kinakaharap ng mundo? what is so special about that red candy na hugis hotdog?

So finally, earlier, I played. I started sa unang level. Siyempre with the tutorial para feel na feel. Nilagay ko ang sarili ko, kaluluwa, isip at puso habang nilalaro ko. Then suddenly, I felt the magic.

Playing Candy Crush saga ay parang buhay din. Sa buhay may mission tayo, Either i-reach ang goal score o ubusin ang jelly. Pero sa buhay, minsan limited lang ang moves. Kailangan, hindi basta-basta nalang move ng move. Kasi baka mamaya, last jelly mo na nga… hindi mo pa na -level complete dahil yung move mo malayo, ang sayang.

Kagaya ng totoong buhay, minsan alam naman naten na last 5 moves nalang, nag-bblink sa baba o, kaya lang dahil sa mashadong overwhelming ang pakiramdam, at parang enjoy na enjoy tayo, nalilingat tayo sa tunay na pakay, makahanap lang ng move, move agad.

Madami din mga taong handang tumulong sayo para maka-retry ka pa.. kaso nga lang sa bandang huli, kahit send sila ng send ng life, kung paulit-ulit mo lang din sinasayang sa mga walang kwenta mong move. Ala rin. Sana natulog ka nalang, napahinga pa utak mo, na-rejuvenate pa skin mo.

*AFFECTED*

—-

Antagal ko din talagang hindi nagsusulat, pero siguro nga, kapag nasa dugo mo, kahit anung pigil at tago mo, lalabas at lalabas din talaga. Parang ugali lang yan, kahit na anung pagpapanggap, sisingaw din kapag hindi talaga totoo.

Finally, I would like to end this sa isang quote na nabasa ko sa twitter.

"LAHAT NAMAN PWEDE, PERO HINDI LAHAT DAPAT"

Sabi nila, do what makes you happy.. even if its wrong. At sabi din nila, kung lagi mong susundin ang dapat, hindi ka na magiging masaya..

In the long run, One can be happy by doing right things. Hindi lahat ng pwede dapat mong gawin, dahil kahit nga si eba’t adan napalayas dahil ginawa nila kainin yung mansanas kahit pwede naman, eh kaso hindi dapat.

So there. =)