Don’t Judge a Book, because you are not a JUDGE!

Due to insisted public demand, magkakaroon na po ng pangmalawakang amendments ang mga batas na matagal nang na-susog. Bagama’t ito ay higit ng napag-aralan ng mga eksperto, babaguhin na ito para sa mga madlang tao.

SCENE 1:

JUDGE: Pinapatawan ka ng panghabangbuhay na pagkakabilanggo dahil sa kasong pagnanakaw!

KRIMINAL: Huwag po judge, nagawa ko lang po ito dahil may pinagdadaanan akong problemang mala-MMK!

JUDGE:OK! Abswelto ka na, nakawan mo ang BSP, mas madaming pera dun!

SCENE 2:

JUDGE: Pinapatawan ka ng silya elektrika dahil sa kasong rape!

KRIMINAL: Huwag po judge, nagawa ko lang po ito dahil sa pinagdadaanan  kong problemang mala-MMK!

JUDGE: OK! Abswelto ka na, mang-rape ka ng mga artista, mas-sexy yun!

SCENE 3:

JUDGE: Pinapatawan ka ng lethal injection dahil sa kasong pagpatay!

KRIMINAL: Huwag po judge, nagawa ko lang po ito dahil sa pinagdadaanan  kong problemang mala-MMK! 

JUDGE: OK! Abswelto ka na… paki-sendan nga ako ng extra life sa candy crush saga!

Lahat ng bagay na ginagawa natin ay may dahilan, maaring maganda man o mabuti ang pakay natin.. siguradong may dahilan. Maliban nalang kung talagang trip-trip lang.. o cge, shabu pa! man-trip pa tayo. 

Ngunit kung lahat nalang ng bagay ay ibabase mo sa pagtatanungkung bakit niya ginawa yun, malamang wala ng nakakulong sa muntinlupa, wala na sanang nahatulan ng pagkakabilanggo.. at baka, playground nalang ang mga selda ngaun.

Sabi nga ng isang matalik na kaibigan.. CHOICE is a RIGHT! Go, karapatan mo yan.. Pili lang ng pili. Pero laging tatandaan na RIGHT is a CHOICE. Piliin ang tama… sigurado naman ako na kung bibili ka ng kamatis sa palengke.. ang bibilin mo ay yung fresh at hindi yung BULOK!

—-

Balita ko may isang teleserye daw na kumabog sa sobrang favorite ko na INA KAPATID ANAK. Andaming artista, powerhouse cast. At sa palabas na ito.. andaming pa-istar. Kahit extra lang, talagang award-winning ang pag-ganap.. gusto maka-hakot ng award sa MMFF!

Habang naka-sarado pa ang pulang kurtina, akala mo mga walang keme-keme ang mga gaganap. Pero ng hatakin na ang telon. aba more na more ang pag-arte! 

Pilit kinakapalan ang mga make-up upang maitago ang mga tunay na katauhan.  Basang-basa ang script at kabisadong-kabisado ang mga spills. Siguro nga matagal na nilang ginagawa ang ganitong trabaho.

Nakakasiguro ako…na ang BEST ACTRESS for a PRETENDING ROLE is none other than….

—-

Noong bata pa kami, hindi ko talaga lubos maisip kung bakit kailangang malaman ng lolo ko kung sino ang nakabasag ng baso. Bakit kailangan pang malaman eh basag na? At sa kapag nalaman na kung sino ang nakabasag, papagalitan at papaluin ng chinelas.

Sa aking paglaki, naintindihan ko din kung bakit nga ba kailangang malaman kung sino ang nakagawa ng mali. Ito ay hindi para ipamukha ang kanyang pagkakamali kundi para maitama ito, malaman mo na hindi ito ang dapat at nang hindi na rin tularan ng iba pa.

Ang pagtuturo nang pagkakamali sa isang tao, ay hindi pagbababa ng kanyang pagkatao, ngunit pagbibigay ng pagkakataon na maitama ang nagawa at wag nang muling uulitin.

Dahil ang sorry ay para lamang sa mga tao na aksidenteng nagawa ang kasalanan, at hindi para sa mga taong.. paulit-ulit-ulit-ulit na ginagawa to. TXT UNLI KASALANAN and send to 2366!

Ngayon malinaw na sa akin na ang IR ay hindi para dungisan ka, kundi para ipaalam ang buong pangyayari.. mula 6am duty, mula.. I greeted the patient, good morning po..=). 

Ngayon malinaw na sa akin na kapag sinabi sa akin ni Mama na, anak e kung……. ibig sabihin nag-ssuggest siya nang iba pang paraan para mas maipaunlad ko ang aking sarili.

At mas malinaw na sa akin kung sino ba ang mga kaibigan ko na harapan akong tinatama, kesa yung pinagtatakpan at kinukunsinte ako. Go lang ng Go!

—-

Pagod na ako, kung ang Mara Clara nga natapos! pwede pakihinto na, wala nang televiewers. nilalangaw na!

Gusto kong Sagutin ang tanong ni Ms. Gloria Diaz but I just Can’t

Maraming gabi na rin akong di makatulog. Marami na rin salitang gusto-gusto kong sabihin pero pinipigil ko lang. Siguro kailangan ko talagang ibulalas ang nilalaman ng puso at isip ko para matahimik ako… so eto na…

(If you think, this is about you na naman…mangarap ka girl)..

Ever since, that Binibining Pilipinas Gold aired, at narinig ko ang mahiwagang tanong ni Ms. Gloria Diaz, di na ko mashado makatulog. I guess, na-move ako ng bonggang-bongga. 

It goes something like this, “will you be a good catholic, if you believe in the rh bill?” WOW! SOLID!

I have in my drafts a super outdated scrap of my unsolicited opinion of the rh bill versus me being an alumnus of the ROYAL PONTIFICAL CATHOLIC UNIVERSITY OF PHILIPPINES and me being or i mean trying to be a responsible parent.

It was really a never ending pagtatalo sa puso ko for one being an apo of a sagradong katoliko plus the fact that I have spent time and effort to understand Dogmas during college and finally me being me.

I tried to, with the best of I can to form those perfect words to answer this  questions. I take a lot of moment with myself to formulate my stand and my paninindigang salita. But it took me so so long, I guess up to this day.

Finally,last night I finally freed myself to this “misery”. Boy Abunda in his late night news show fearlessly answered,

I quote, “it is answerable by a yes or a no”

“it can be… yes, because believing in the RH bill doesn’t define me being a good caholic”

Whether this is katanggap-tanggap answer or not, I have to move on.

Hmmmm, I still can’t answer. Nuff said!

—-

Candy Crush Saga

WIth all honestly, kanina ko lang talaga pinagtuunan ng panahon ang sobrang infamous na Candy Crush Saga. Naisip ko kasi, it is just another bejeweled or mga laro na ganyan ang principle involve. Pero ng nakita ko sa news feed ko na marami ng tao ang di nakakatulog, marami ng pamilya ang kailangang magtulungan para magsend ng life, na-alarma ako,. Is this kasing bigat ng mga problemang kinakaharap ng mundo? what is so special about that red candy na hugis hotdog?

So finally, earlier, I played. I started sa unang level. Siyempre with the tutorial para feel na feel. Nilagay ko ang sarili ko, kaluluwa, isip at puso habang nilalaro ko. Then suddenly, I felt the magic.

Playing Candy Crush saga ay parang buhay din. Sa buhay may mission tayo, Either i-reach ang goal score o ubusin ang jelly. Pero sa buhay, minsan limited lang ang moves. Kailangan, hindi basta-basta nalang move ng move. Kasi baka mamaya, last jelly mo na nga… hindi mo pa na -level complete dahil yung move mo malayo, ang sayang.

Kagaya ng totoong buhay, minsan alam naman naten na last 5 moves nalang, nag-bblink sa baba o, kaya lang dahil sa mashadong overwhelming ang pakiramdam, at parang enjoy na enjoy tayo, nalilingat tayo sa tunay na pakay, makahanap lang ng move, move agad.

Madami din mga taong handang tumulong sayo para maka-retry ka pa.. kaso nga lang sa bandang huli, kahit send sila ng send ng life, kung paulit-ulit mo lang din sinasayang sa mga walang kwenta mong move. Ala rin. Sana natulog ka nalang, napahinga pa utak mo, na-rejuvenate pa skin mo.

*AFFECTED*

—-

Antagal ko din talagang hindi nagsusulat, pero siguro nga, kapag nasa dugo mo, kahit anung pigil at tago mo, lalabas at lalabas din talaga. Parang ugali lang yan, kahit na anung pagpapanggap, sisingaw din kapag hindi talaga totoo.

Finally, I would like to end this sa isang quote na nabasa ko sa twitter.

“LAHAT NAMAN PWEDE, PERO HINDI LAHAT DAPAT”

Sabi nila, do what makes you happy.. even if its wrong. At sabi din nila, kung lagi mong susundin ang dapat, hindi ka na magiging masaya..

In the long run, One can be happy by doing right things. Hindi lahat ng pwede dapat mong gawin, dahil kahit nga si eba’t adan napalayas dahil ginawa nila kainin yung mansanas kahit pwede naman, eh kaso hindi dapat.

So there. =) 

Huling Silakbo ng Puso: My 2012 Year end Blog!

1. Inumpisahan namin ang 2012 sa airport. After a not-so-happy christmas noong 2011 dahil sa unexpected na airport incident kila mama sa Italy, Ina-achieve parin namin na simulan ang taon na magkakasama. 

2. This year: memorable ang vacation nila mama dahil sa mga travels we had. We had more time para makapag-bonding as a family, more pictures, more memories. Kahit na mga malalapit lang ang mga napuntahan, lahat ay priceless. 

3. This year, I had chances to reunite sa mga old friends (highschool and college). I am very happy to see especially yung mga highschool friends ko, kasi it’s been a while since yung last na i had the chance na makasama sila, maka-bonding sila. Kahit saglit lang, kahit minsan lang.. sobrang happy ako. Sa mga college friends ko naman na annual kung nakikita, during convention. Miss na miss ko din kayu..looking forward sa mga next seminars.

4. the bigger and better-er LABORATORY family. This year is a realization for me na above all, it is best to love those people you work with to make every working day, a day to look forward to. Ansaya to create family within those people na nakakasama mo talaga na nagpapaka-oily with you during those super toxic days., yung buddies na you can sit a long at pagusapan ang lahat ng bagay kapag naman benign ang duty. At kahit may mga paminsan-minsan na tampuhan, hindi pagkakaunawaan… kinabukasan… KAIN ULE TAYU! KANIN PLEASE! I love my lab family.

PS. today: we look forward sa aming bagong tahanan. ang talagang sa amin na laboratory.=)

5. Ang bagong pag-asa: Royale. Hindi man kami naging ganun ka-full time na gawin ang Royale, itinuturing kong one of the best things na na-achieve ko ngaun taon na ito ay ang makilala si Royale. Yung pag-asa, yung inspiration, yung motivation na dreams do come true, yung positivity, yung new friends na parang pamilya mo na din ay ibang-iba. And above all, yun bang yung pinaka-matataas ay humble na nakikipag-usap sayo to boost your morale, ibang klase. At siyempre, I am so happy kung anu ang nagawa ni Royale kay Hunnybunch, na-build ang confidence, mas naging determined, mas naging mapangarap. Looking forward sa better year.

Proud to be Royale.

6. Goodbyes. I hate goodbyes. Pero hindi mo talaga pwedeng pigilan ang mga tao kung they opt to go and reach their dreams. Masakit ang naiiwan nalang palagi, pero this year, I learned to just be supportive enough sa mga kaibigan ko. Because, katulad ko, may kanya-kanya talaga tayong kelangan na kalsadang pagdaanan. WHat’s best ay yung pinipilit pa rin na mag-communicate despite yung layo at yung hectic na sked. Bye, Nikoy, Arvin, Mam Ghe, Mam sylvs, clarabel, ate angel and may others.. keep in touch po.. and hope to see you very very soon.

7. More Quality Time. This year, kahit magastos, kahit mahirap, kahit super effort.. we try hard na magspend ng more time na kaming 3 (mommy-daddy-jimbo). We had the chance na makapag-bagiop, makapag-starcity, makapag-ocean park.. Kasi iba rin pala talaga kapag gagawan mo ng paraan para makapagbonding as a family. Mga memories na siguradong ikkeep namin. More gala sana ngaun 2013.

8. My Jimbo’s journey is our journey. Lahat ng mga bagay na pinagdadaanan niya katulad ng magkasakit siya, mga bagay na na-acchieve niya.. mga bagay na natututunan niya, mga makakapagsaya sakanya.. at lahat ng bagay na pwede namin magawa para sa kanya. We always look forward sa bawat araw2 dahil sakanya, siya talaga ang inspiration namin na gawin lahat lahat ng ito. We love you  jimbo.

9. Ang greatest na challenge this year: Inang’s condition. Malungkot siyempre sa parte ng bawat isa na makita si inang na pagdaanan kung anu man ang pinagdadaanan niya ngaun. Lahat pinipilit na magpakatatag para maging andyan para sakanya. We love you inang.

10. This year ay punong-puno ng mga ups and downs, hindi kasha sa top ten. Maraming beses na naiyak ako due to disappointments, mga times na people would just try to bring me down or make me feel bad. Maraming beses na na-inis, nagalit ako, nabadtrip, humaba ang nguso, kumunot ang noo dahil sa maraming bagay na hindi ko nagustuhan. Maraming beses na ngumiti ako, kinilig ako, natuwa ako, tumawa ng malakas, at naging speechless dahil sa mga bagay na tunay na nakapagpasaya sa akin. at kahit may mga pagkakataon na nasaktan ako dahil sa mga taong o mga bagay na hindi ko maipaliwanag, eto ang mas matatag, mas matibay, mas ngumingiti sa mga simpleng bagay, mas pinapahalagahan ang pamilya, mas handa, mas maganda at mas kakayanin ang anu man na darating sa 2013. 

Sabi nga, 2013.. I am so ready. =)

TIKTIK

Sa hindi kalayuang nayon, tahimik na naninirahan ang mga residente. Ang lahat ay nabubuhay at nagtatrabaho para sa pangunahing pangangailangan ng kanilang mga pamilya. Ang bawat araw ay pare-pareho, payak ang pamumuhay. 

Marami din naman sa mga naninirahan doon ay nangangarap na makapunta sa lungsod. Maraming nagtitiyaga upang makaipon ng sapat na salapi upang makipagsapalaran. Ngunit marami din na pinipiling manatili hindi sa kawalan ng pang-umpisa bagkus ay pinipiling pahalagahan ang mga kapamilyang maiiwan.

Tahimik ang buong kanayunan. Maraming mga tao ang nabingi at nabulag sa ganitong kalagayan ng kanilang lugar. Ngunit, ang lihim ng bayan ay hindi maitatago sa pangkalahatan. May mga mangilan-ngilang residente na nasilayan ang totoong hiwagang bumabalot sa abang pook na ito.

Bagama’t mayroon mga lubos na nakasaksi sa mga tinatagong misteryo, marami din ang ang pinipiling manahimik upang huwag salingin ang kanilang pangkabuhayan. Ang iba naman ay sadyang nagbingi-bingihan na lamang dahil ito na ang kanilang kinamulatan. Ngunit, mayroon mga tao na handang lumaban.

Sa bawat araw, hinahasa nila ang kanilang mga punyal. Naghahanda ng kanilang mga armas. Hindi nila kayang payagan ang ganitong buhay. Hindi.

Sa kabila ng ganitong sitwasyon, mayroon din naman mga nakatataas na handang umagapay, handang magtanggol, handang sumakop sa panahon ng pagatake. Ngunit, hindi sa lahat ng pagkakataon ay nandyan sila.. Kaya ang mga nakakaalam ay lagi pa rin naghahanda.

Bukas, bilog na naman ang buwan, siguradong higit na madilim ang paligid. Madalas sa ganitong pagkakataon, walang mga bituin at tanging ilaw lamang ng gasera ang nagsisilbing tanglaw ng karamihan. Nakakatakot, nakakabahala ngunit handa naman na ang ilan dahil alam na nila ang magaganap.

Kumakagat na ang dilim, patuloy na ang pag-ihip ng hangin sa mga dahon, naririnig na ang alingawngaw ng mga mapagbalatkayo. Naamoy na ang kanilang hindi kanais-nais na budhi, Ayan na.. uungol na ang mga ligaw na aso. At sa isang iglap… lalabas na ang mga…. tiktik.

Mabangis sila sa dilim. Ang mga kuko ay sadyang matutulis, ang mga matang bilog na bilog, ang mga pangil, ang kanilang laway, ang kanilang katawan, ang kanilang budhi ay hindi na maitatago. Tuloy na ang paghahasik nila ng lagim sa buong gabi, habang ang mga tagapagtanggol ay tahimik na umiidlip. Doon sila aatake, doon sila malakas, doon sila magaling.

Ilang oras pa ba ang kadilimang ito, nakakabahala. Ayan na nga sila at unti-unting lalapit sa mga aba. Kakagat sila sa leeg ng mga kawawang nilalang, uubusin ang kanilang mga dugo hanggang sa wala na silang lakas. Masahol pa sila sa hayop. Masahol pa.

Isang beses, nakapasok sila sa tahanan ng isang matapang na mandirigma. Sa aktong aatake sila, inilabas nila ang kanilang mga punyal na pinatalim ng panahon. Matalas. Pinatalas ng mga pangyayari. Malalakas ang loob. Hindi papayag na masaktan. Hindi papayag. Hindi nagtagumpay ang mga aswang, tumalikod sila at lumisan.

Malapit ng sumikat muli ang araw. Mauubos na ang oras niyo para maghasik pa ng inyong mga masasamang gawi. Bukas, liliwanag na ang sanlibutan. Humanda kayo! At bukas, dadami na ang lalaban sa inyo. Bukas! Humanda kayo! 

A super special - Special Holiday.

Dighay lang ang pahinga.

Figuratively and LITERALLY.. Actually. 

Pagpasok ko kaninang umaga. Walang energy. Antok pa. Antok much. Naabutan ko ang isang opd patient. Bulong ko sa sarili ko… “NO MATCH”. Pero kahit feeling ko magmamaganda lang ako sa araw na to…sinabi ko pa din sa kaduty ko… “Mam, dapat mas masipag tayo ngaun..kasi special holiday…”

Di pa nagtatagal ang emote ko na pagmamasipag eto naaaaaa.

Huge Wave of zombies este patients is coming….

Walang batch batch teh, dirediretcho… Interview, fill-up ng data, bayad po sa kahera… ihi po muna… pasok po sa pinto.. yung result po 30 minutes to 1 hour. Nasambit ko yan ng paulit-ulit ulit ulit. Nakakasawa.

UNLI ang CBC APC.

Kasing UNLI ng Urinalysis.

Napakapanghi namen. Isama mo na rin ang amoy pupu. Ang hemanalyzer di na nagpahinga. Daig pa ang kuracha. 

Sa mag-ttatlong taon ko sa trabaho ko.. Isa ito sa pinaka-toxic na araw. Blockbuster. Box Office. Daig pa ang pila sa sinehan. Feeling na feeling ko tuloy artista ako. Feeling ko na-break ko na ang record nila Sarah at John Lloyd, o ni Bossing at ang enteng kabisote. Record breaker ang ganda ko teh. Di man lang ako nakapag-prepare.

Namawis lahat ng pwedeng mamawis. Kahit sagad-sagad ang thermostat ng aircon.. di namin maramdaman. Ang init. Kapagod. Ang laboratory… parang tatlong hakbang lang… Big steps lahat ng lakad.. (di kasali si mam tam sa big steps ha..peace). Oily ang mukha ko. Pwedeng prituhan ng itlog. Wala ng suklayan. Walang ayos na buhok. Wala lahat. 

Kung dati.. IHI ang pahinga. Ngaun muntik-muntikanan na kaming maihi sa pants. Wala ng panahon sa pag-CR. Dighay nalang ang pahinga.

Ang kape, nainum namen ng walang feelings. Diretcho lang. Walang emosyon. Walang tawanan. Straight. Walang lasa. Makapagkape lang. Makapagkape lang.

Pero gayunpaman… TEAMWORK na TEAMWORK ang dating. Ansarraaaaap talagang magduty kapag lahat kayo gumagalaw.. di mo na kailangan tumawag ng tagahawak, di mo na kelangan iutos ang pagprepare.. o pagstain, o pagpatay ng timer, o pagsagot ng phone… AUTOMATIC na yun. Lahat gumagalaw. Walang mai-iistroke.

mula 6-2pm pa lang nakaubos kame ng 1 chargeslip at ongoing pa ang isa. Pero sa pag-endorse namin sa PM duty. Tapos ang recording. Tapos ang logging. Tapos ang pag-wash ng test tubes. Malinis ang lab. Tapos lahat ng trabaho..kahit pa hindi kami humihinto. Kasi may TEAMWORK. may natitirang nagpprocess… may gumagawa ng iba. Hati ang recording.. Hati ang pag-input sa computer. Hati lahat. 

PAgod ako. I know. Pero dahil super dami talaga. Dahil toxic talaga. Plakda ako agad sa higaan. nag-PLANK ako agad.

Sa mga oras na ito… Gusto kong pasalamatan ang ilang tao na tumulong sa aming mga duty.

Mam Apple. Maraming salamat sa pagdeliver ng chargeslip. Maraming salamat sa ngiti. Maraming salamat sa pagsabi na kaya niyo yan.

Mam Dianne. Maraming salamat sa pagdalaw. Maraming salamat sa pagdamay sa aming katoxican. Damay-damay talaga tayo. Maraming salamat sa pagtingin sa bangs ni Mam tam na sanhi ng lahat ng kaguluhan na ito.

Sir reibe. Killer smile mo palang na-ibsan na ang pagod namin. MAraming salamat sa pag-silip silip sa amin. Wag kang mag-alala.. may energy pa kaming mag-extract ng blood. Thanks.

At higit sa lahat..

Francis. Maraming salamat sa pag-interview, charge, papaihi, pagpapaliwanag, pag-eextract, pagttype ng result, pag-eencode sa computer. Hindi namin ma-imagine kung wala ka kanina. Hayaan mo, kapag kami ni Mam Janice at Mam Tam mag-eevaluate sayo.. for sure over over pa sa 5.0 ang score mo. Pasok ang Initiative, pasok ang teamwork, pasok ang quality at quantity of work. Pasok lahat. Pasok ka sa banga. Pasok na pasok. Maraming maraming salamat din sa pagpapatawa sa amin. May ka-pork chop duo ako kanina.

—-

Sa relative na tumatawad..

“Iha, wala bang bawas? sagad na ba?”

Kami: Sige po, 50 pesos nalang isang kilo. Tapat na po yan.

Sa relative na tumatawad…

“Iha, wala bang bawas? sagad na ba?”

Kami: Sorry po, next week pa po ang 3-days sale namin. Balik nalang po kayu. Or try nio po sa SM pampanga.

Sa relative na tinatanung kung kelan ang resulta…

Kami: Results of the test will be posted soon sa internet, paki-abangan nalang po kung pasado kayo.

At sa relative na nagtatanung kung saan papasok?

Kami: try nio po sa butas.. kung kasha…

JOKE. 

Sa mundo namin na wala kang mahihingan ng tulong kundi sari-sarili lang. Tangi ang pagpapatawa sa sarili namin ang nagiging libangan.

30%? dapat ata 100% ang bayad samin today.

Dapat porsyentuhan ang pirma. Baka anlaki ng sweldo ko. Pero for sure.. malaki din ang tax ko… Haist.

N/A. N/I.

Ilang linggo na rin na pansamatalang nanahimik ang dati ay maingay kong WALL. Ilang linggo ko na rin pinipigil magsulat ng mga bagay-bagay na gumugulo sa aking isip. Kasabay ng aking pagiging SILENT MODE, ay ang araw-araw na pagsakit ng ulo ko. Minsan pa ay parang binibiyak. Minsan pa parang sasabog. Minsan pa parang hindi ko na kakayanin. At kadalasan ay hindi kinakaya ng simpleng gamot. Kaya siguro..hindi totoo na katulad ng sikmura.. pagwalang-laman ay sumasakit… Hindi ganun ang utak ko.. Um-oover na kasi sa nilalaman.. kaya kelangan na ilabas…

Katulad nga ng lagi kong sinasagot kay Auntie Tambelyne kapag sinasabi niya na… Mam..bat ka madaldal?

“Hindi ako pinanganak para manahimik…. I am not born to fit in.. I am born to STAND OUT.”

—-

Less TALK, Less MISTAKE.

Hindi rin laging dapat ganun ang kalakaran ng mundo. Kaya nga nalikha ang profession na ABOGADO, dahil mayroon kang karapatan na ipagtanggol ang iyong sarili.

Kung sa lahat ng pagkakataon ay palilipasin mo nalang ang lahat.. at hayaan na..bahala na ang nakakakita sa kanila….

Edi ibig sabihin… kapag may isang grupo ng lalaki.. na kinuha ka at aakmang gagahasain ka.. ay papayag ka nalang.. hayaan na… bahala na ang nakakakita sa kanila…. DI SIGURO.

—-

N/A.

Not Applicable.

Sa mundong itong ating ginagalawan. Walang exception ang mga nakukuhang sakit. Katulad ng dengue. Hindi naman porke.. naka-kotse ka ng Ford e iiwasan ka na ng lamok.. at sasabihin niyang.. “Upper Class to..hindi pwede..”

Parami na ng parami ang mga taong nagkakasakit. Pero katulad ng uti, lagnat, amoeba, etc etc. Lahat ng tao pwedeng magkaganyan. 

Walang Exception to the rule.

At lalong hindi katulad ng Periodical exam.. na kapag perfect mo ang project ay Exempted ka na sa exam. Walang ganun sa totoong buhay.

Wala naman sigurong X-ray vision ang mata ng mga upperclass para makita nila lahat ng mikrobyong nagttumambling sa sahig, sa mga laruan, sa mga gamit o sa tubig. Wala kayong ganun kakayahan. Kahit marami pa kayong pera.

Yung anak ko.. Hindi pa nagka-amoeba.. Pero di ko sinasabing ganuon kami kalinis.. Dahil minsan nga hinahayaan ko siyang maglaro.. magdumi.. makaranas madungisan. Pero pagkatapos nun, lilinisin kong mabuti ang kanyang mga kamay.

Minsan nga.. o mas madaming pagkakataon… kung sinu pa yung sobrang linis sa katawan.. sila pa yung mas kinakapitan ng mga sakit.

Isipin nalang ng kinakaukulan.. kung yung mga tao nga na nakatira lang sa ilalim ng tulay..hindi nagkakasakit… tingin niya ba na sila pang sobrang linis ang magiging exempted. Think twice mga kapatid.

—-

N/I.

Not Intrested.

Palala na ng palala ang pagkawalang gana ko sa mga bagay-bagay. Hindi ko maintindihan kung bakit nga ba tayo nagpapakapuyat para sa ilang kusing. Naisip ko kung inipon ko siguro yung pinang-tuition sa akin.. baka mahiya ang perang nasa ATM ko ngaun. 

Pero ang bawat kusing ay pinagpawisan, pinagpaguran, at pinagpuyatan ko. Proud ako. Pero minsan nakakasawa din naman maging Rosa Rosal. Sabi nga sa radyo..”PEra pera..pera pera lang yan”…repeat 1,000,000 times.

Sa isang pakikipagtalastasan kay Doc Roman… sabi niya..dapat daw ang isang single na nilalang ay kumikiya ng 10,000. Kung pamilya na may isang anak..dapat 20,000 para kahit papanu masusutentuhan ang pangunahing pangangailangan. Dahil hindi naman din biro ang nilustay na salapi ng mga magulang naten para pag-aralin tayo. Pero hindi naman ganun sinusweldo naten… not even close. Haist.

Nakakawalang gana. Ang gusto ko lang naman talaga ay magkaroon ng nakakaganang kikitain.

Pero wait… Ang mas gusto ko pala… ay

mag… VIA IPHONE. at magka MOBILE UPLOADS. Kahit 1 time lang.

—-

Mula noong nagka-isip ako, sa bahay man o maging sa eskwelahan.. takot na takot akong mag-break ng rules. Lagi akong sumusunod. Hinding-hindi ako sumusuway. Never akong nalate. Di ko naranasan yun.

Kaya sanay akong sumunod sa patakaran. Sanay na sanay.

Pero di ba.. pinakamasarap sumunod ng patakaran kung pare-parehong sumusunod ang lahat. Kung pati ang gumawa ng batas ay susunod din.

Maganda ang minumungkahi na pagpapatigil ng pag-sigarilyo sa mga pampublikong lugar. Ok yun. Pero mas maganda kung pati si Pnoy, titigil din.

Maging modelo. Dapat ang mga leader ang magsimula. Kaya i-start mo. Para gayahin ka namin lahat.

Siguro noong unang buhay ko….

Minsan, naniniwala din ako sa reincarnation. Minsan, sa malikot kong isip, nakakapa ko din na baka nga noon nabuhay tayo sa ibang katauhan, sa ibang pagkakataon, sa ibang panahon.

Siguro noong unang buhay ko…

1. Prinsesa ako. Dahil ako ay self-proclaimed na may Barbie doll syndrome, dahil sa likas na kaartehan. Baka nga prinsesa ako. Baka kelangan akong alayan ng mga pagkain, inumin, at damit noong unang buhay ko. Baka isa akong prinsesa na bratinella na kailangan sundin ang aking kagustuhan. Baka prinsesa ako. 

2. GRO ako. Sabi nga nila dahil sa likas na nananalaytay na pagka-“MAAT” ko. Baka nga GRO ako nun. Maharot. Very Liberated. Mahilig? (di mashado). Siguro totoo nga talaga yung sabi ng OB ko na kapag natanggalan na ng isang ovary..baba na ang sex drive. Naniniwala ba kayo? Feeling ko kasi bumaba na.

3. Badariwariwaf Badaf ako. I love Gays! Pero baka nga bakla ako nuong una kong buhay. Kasi sabi nila..”It takes one to know one…” E sa maraming pagkakataon..amoy na amoy ko ang lansa ng mga serena. Kapag may kaliskis kahit itago pa..ewan ko ba kung bakit ko naamoy. Ang armas ko ay isa lamang… asin. Dahil ang tunay na serena..kahit konting asin lang.. lalabas ang buntot.

Commercial: Ano ang Swero na hindi pwedeng i-hook sa aming mga bading….?

4. Si Gabriela Silang ako. Baka nga ako si Gabriela silang..dahil ipinaglalaban ko ang karapatan ng mga aba. Naks. Parang true. Kaya minsan natatakot akong magalit..baka pagnapuno ako.. Itakin ko nalang sila.

At dahil nga sa mga feeling ko napagdaanan ko na personas, napaka-complex tuloy ng lumabas…

Bratinella na Babaeng Bading na Palaban? Say what?

—-

Ang hirap talagang kitain ng pera. Sunod-sunod na ang pagtaas ng lahat ng bilihin, mga pangunahing pangangailangan, gasolina, tubig, kuryente.. lahat tuloy-tuloy ang pagtaas. Sana kung gaano namin kahirap maasam ang kakarampot na umento sa sahod..ganun din kahirap paghirapan ng cornbeef ang pagtaas ng presyo nito.

Sana bago itaas ang presyo gasolina.. i-evaluate muna naten sila. 

Talagang panty at brief nalang ang bumababa. =)

Wanted: Inner Peace!

Sa tuwing papakealaman ni Jim ang Facebook ko.. lagi niyang sinasabi…. “Anu ba yan!! puro Online Shop nasa Newsfeed mo… puro Tag ng items sa Wall mo..”. Napapangiti nalang ako.. dahil lately..nagffacebook lang talaga ko para mag online shopping..dahil ako na nga ay Self-Proclaimed Online Shopping Diva.

Araw-araw, nagchecheck lang ako ng mga new products, mga new tags, my clearance sale, mga big discount if you buy 5..mga ganung eksena. Weekly may mga delivery ako sa JRS, LBC, 2go..lahat na yata ng courier nakadalaw na sa bahay namen.

Naisip ko lang..sana may nagtitinda ng Inner Peace..kahit na Mahal..bibili ako.

—-

Ang Mahal kasi maka-avail ng Inner peace nowadays. Ang Inner peace na nagllast 3-5 days kelangan mo maglustay ng more or less 5,000. Kung gusto mo naman na mas matagal.. mag 20,000 worth ka na out of the country trip ka. 

Ang mahal.. di lagi kaya ng budget. Ang hirap i-maintain ng Inner peace. Sana nabibili lang yun sa mercury drugs. Sana may tabletas, sana may instant noodles nun, o kaya energy drink na may halong Inner Peace. Sana sana sana. Puro nalang sana.

—-

Kahapon na-detoxify ako sa 8 hours straight na Balitaktakan namin ng isang Kaibigan. Sa mga oras na ito, nasabi ko ang mga kwento na hindi ko sinasabi for awhile. Ang mga feelings ko na itinatago ko nalang.. Ang mga insights ko, ang mga comments and suggestions at ang mga STRESS.

Ansarap. Kape. Royal. Longganisang soaked sa Mantika for 24 hours. Bopis with sukang puro. Yan lang pala ang katapat para makakuha ng kapuranggot na inner peace. Iba yung pakiramdam. Nakatulog ako kagabi ng maayos. Sana lagi akong may kausap ng Ganun.

Salamat Kaibigan.

—-

Minsan naawa ako kay Jim. Kung ihahambing ko siya sa isang bagay. Para siyang shock ng bike. Dahil sa tuwing kakaldagin ang aking utak. Siya ang nag-aabsorb. Siya na nga. Required niya akong i-entertain, kelangan niya akong bilhan ng mga pagkain na gusto ko pero walang clue kung anu gusto ko at higit sa lahat.. kelangan niyang wakasan ang nararamdaman kong kalungkutan …(hmmm hmmm). 

Pero bukod kay Jim..kay jimbo ko talaga nakukuha ang aking Happiness and Energy. Sa tuwing maglalaro kami..naiwawala niya sa isip ko ang mga bagay na nagpapakunot sa nuo ko. Ansarap niyang panuodin. Ansarap ng pakiramdam kapag nilalambing niya ako. 

Buti nalang anjan silaa…

—-

Linggo ngayon. Nagsimba ako kanina. Sana maging mabait na ko. Sana.

To: Doray Et al.

Pansamantala kong pinipigil SANA ang aking sarili na sumulat ng mga pahayag na katulad nito. Pansamantala SANANG gustong manahimik ng aking wall. Pansamantalang pigilang makabitiw ng mga opinyong pansarili at pansamanatalang maging normal na indibidwal.

Ayoko sanang mag-blog. Ayoko sana. 

—-

Kayong mga nilalang na hinirang upang maging mas mataas kaysa sa amin. Kayong mga taong nasa itaas… matuto sana kayong magbalik tanaw na minsan isang maliit na tao lamang din kayo.

Ang bawat karapatan ay may kaukulang obligasyon. Kung kayo man ay nabigyan ng higit na karapatan o kapangyarihan, nawa’y sa bawat pagkumpas ng magic wand..isipin muna ng higit sa isang daang beses ang bibitiwan.. dahil baka may idulot na hindi maganda.

Kayong mga nilalang na higit na mataas ay nagkaroon din sana ng higit na katalinuhan at pang-unawa para mas maging responsable sa mga salitang lalabas sa bibig. Kayong dapat na may maayos na lengguwahe ay siya pang nagkaroon ng matabil na bibig at matalim na dila.. Ang baho ng lumalabas sa bibig niyo. Magmumug ng Hypochlorite o Muriatic Acid nalang para ma-disinfect mabuti.

Kapag ang anak mo ba ay nadapa.. papatidin mo ba siya ule para mas malugmok at masugatan? Kapag ang anak mo ba ay nasugatan, kukuhanin mo ba ang kutsilyo at hihiwain pa ang kabilang kamay? Kung ganyan niyo man palakihin ang anak niyo. Naawa ako sa kanila. Ang pagpapakilala ng inyong sarili sa ibang tao ay magsasalamin lamang kung anu ka nga ba talaga sa totoo mong buhay.

Sabagay wala naman talagang kaming magagawa kung puro hangin na lamang ang nilalaman ng kaisipan mo. Kung wala na ba talagang natitirang kahit katiting ng kung anu man. Sabagay, hindi nga naman namin kayo mapipigilan sa pagsasalita ng mga salitang parang hindi pinag-isipan, mga salitang hindi maganda.. hindi naman kayo mapipipigilan..dahil kayo yan.. ikaw yan… Nice meeting you po!

Bilang professional, pinipilit kong wag na lamang tignan ang mga bagay na tumutusok sa aking mata. Pinipilit kong magbingi-bingihan sa mga naririnig na parang alingawngaw lang ng mababaw na balon. Pinipilit kong maging manhid katulad ng kutis nilang sobrang kapal. Pero sana, itira niyo na ang isang dangkal na respetong tinitira ko para sa inyo. Isang dangkal nalang..wag niyo ng ubusin.

—-

Ilang buwan na ang nakalilipas sabi ko sa sarili ko, wala na akong pakealam sa lahat. Kung gagawin man nilang impyerno buhay ko.. gagawing kong mas impyerno ang araw-araw nila. Pero hindi kasing halang ng bituka nila ang mga laman loob ko. May puso ako. Hindi katulad nila na puro bitukang pangkain lang ata ang nasa loob ng katawan. May puso ako. I know.

Nakakatamad na sa totoo lang. Pare-pareho lang ang nangyayari. Araw-araw pilit mong pinapakita kung gaano ka katatag, kung gaano mo kayang iraos lahat ng sasagupaing problema. Pero nakakatamad na din ipakita na super hero ka.. pero para sa mata nila langgam ka lang. 

Nakakatamad na talaga. Lalo na kung iisipin mo na bakit sino ba ang dapat i-idolo? kayo? ay wag na lang… wag na lang….ewww.

—-

Ayoko sanang mag-blog.

Pero..

“Kapag napuno na ang salop..dapat na talagang kalusin…”